Πέμπτη, 6 Νοεμβρίου 2014

Για να μαθαινουν οι νεοι απο σημερα θα ξεκινησουμε ενα ιδεολογικο πακετο για γνωριζουν ολοι τι συμβαινει και πως σκεπτονται οι ΕΛΛΗΝΕΣ πολιτικοι

Του Πέτρου Μακρή - Στάϊκου.

Το άρθρο αυτό αποτελεί μια ενδελεχή ανάλυση, ενός εμπειρότατου ιστορικού ερευνητή,
για την αριστερή μυθοπλασία στη βιβλιογραφία της περιόδου 1941-1949. Το άρθρο
αυτό δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή την 12/2/2008. Η αναδημοσίευσή του αποσκοπεί
στο να αποδείξει την υποκειμενικότητα των κομματικά στρατευμένων ιστορικών
που μονοπωλούν την "αντικειμενικότητα" και την ιστορική "αλήθεια". Ολόκληρο το άρθρο
του κυρίου Μακρή - Στάϊκου:
Η πορεία της ελληνικής ιστοριογραφίας μετά το 1974, είναι λίγο-πολύ γνωστή:
Ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός της χώρας και η επιδίωξη του Κωνσταντίνου Καραμανλή

να εντάξει την Ελλάδα στην τότε ΕΟΚ, τον οδήγησε στην νομιμοποίηση του ΚΚΕ και στην
(μονομερή) διακήρυξη της περίφημης "λήθης". Από την άλλη πλευρά, όταν πλέον τα 
"κονσερβοκούτια" έπαψαν να αποτελούν όπλο για την ιδεολογική επιβολή του Κράτους,
 η λεγόμενη "Δεξιά" έπεσε σε χειμέρια νάρκη, από την οποία σποραδικά αφυπνίζεται,
για να πραγματοποιεί προσκυνήματα στους τόπους εξορίας των πολέμιων του 
φιλελεύθερου δημοκρατικού πολιτεύματος, ηττημένων του τρίτου κατά σειρών εμφυλίου
πολέμου που οι ίδιοι είχαν προκαλέσει. Τα δικά της μνήματα και μνημεία, όσα δεν 
έχουν ακόμα καταστραφεί, χορταριάζουν, η ιστορική έρευνα και συγγραφή 
-κατεξοχήν δαπανηρή και μη κερδοφόρα ενασχόληση- δεν ανήκει στον κύκλο των 
ενδιαφερόντων της "Δεξιάς" .
Στον αντίποδα βρέθηκε και βρίσκεται η ελληνική Αριστερά, δηλαδή το ΚΚΕ και οι, 
ιστορικά, συλλαλούντες απόγονοι του ΚΚΕ Εσωτερικού, με την θολή -προς τα έξω- 
ιδεολογική ταυτότητα. Η, μόνιμη ή πρόσκαιρη ιδεολογική ή συμφεροντολογική-κομματική 
μετατόπιση μεγάλου μέρους της κοινωνίας στη διάρκεια και, ιδίως, στα χρόνια 
μετά την κατάρρευση της δικτατορίας, παρέσχε πρόσφορο έδαφος για την καλλιέργεια 
του κομμουνιστικού Μύθου, σχετικά με την περίοδο 1940-1944, προσπάθεια στην 
οποία συνέδραμε και το ΠΑΣΟΚ, προκειμένου να αποσπάσει αριστερές ψήφους. Έτσι, 
σταδιακά, επικράτησε η μονοπώληση της πρόσφατης ελληνικής Ιστορίας από 
την Αριστερά και τους "αριστερίζοντες", στον χώρο του βιβλίου, της Τηλεόρασης 
(η Αριστερά "πουλάει") και του Τύπου, όπου, πλέον, ο κάθε "σχετικός" ή άσχετος, 
κάτω δε από τον αριστερό ή αριστερίζοντα μανδύα, γράφει ό,τι του κατεβαίνει από το 
κεφάλι. Χαρακτηριστικά: Σε πρόσφατο σημείωμα γνωστού βιβλιοκριτικού, αναφέρεται 
η τομή που επέφεραν στο σώμα των αξιωματικών το κίνημα του 1934 (sic) και οι 
εκκαθαρίσεις του Μεταξά! Επίσης: Σε διδακτορική του διατριβή που, μάλιστα, 
εγκρίθηκε από το Πάντειο "Πανεπιστήμιο", αριστερός "ιστορικός" της νεώτερης γενιάς,
μας πληροφορεί, πως το μεγάλο κίνημα του 1943 στη Μ. Ανατολή, έγινε στην διάρκεια 
της…απουσίας του Παναγιώτη Κανελλόπουλου στο Λονδίνο!
Το πρώτο ρήγμα στον συμπαγή Μύθο, δεν επήλθε από κάποιον "δεξιό" αλλά από μια 
κορυφαία προσωπικότητα του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος, τονΓιάννη Ιωαννίδη. 
Από τον Ιωαννίδη μάθαμε, ανάμεσα σ’άλλα, ότι τον Αύγουστο-Σεπτέμβριο του 1943 εκπονήθηκε 
από το ΚΚΕ το πρώτο σχέδιο (ακολούθησαν άλλαδύο) στρατιωτικής κατάληψης της Αθήνας 
από τον ΕΛΑΣ. Όπως, επίσης, και ότι ο ίδιος, μαζύ με τον Δημήτρη Γληνό, τον πνευματικό 
μέντορα του κόμματος, συνέταξαν κατάλογο εκείνων που -στα πλαίσια της 
επανάστασης- επρόκειτο να δολοφονηθούν (από την ΟΠΛΑ) στην πρωτεύουσα. 
Όμως, το μεγαλύτερο, μέχρι σήμερα, χτύπημα του Μύθου οφείλεται σε μια άλλη αξιόλογη
όσο και δραματική μορφή της κομμουνιστικής Αριστεράς, τον αείμνηστο Γρηγόρη Φαράκο. 
Σε τρία διαδοχικά βιβλία του, δημοσίευσε τόσα και τέτοια, άγνωστα κείμενα του κομμουνιστικού 
κόμματος, που προκαλούν δέος, όχι μόνον για το περιεχόμενό τους αλλά και για δύο ακόμα 
λόγους: Για την επί τόσα
χρόνια σκόπιμη απόκρυψη τους αλλά και για το τι πρέπει ακόμα να κρύβουν εκείνοι που τα 
κατέχουν, οι κήρυκες της ιστορικής "αλήθειας".
Παράλληλα με το έργο του Φαράκου, άρχισε να παρατηρείται μία -σποραδική, έστω- 

εμφάνιση άλλων βιβλίων, τελείως διαφορετικού χαρακτήρα, με έμφαση στην 
τεκμηριωμένη προβολή της δραστηριότητας και των θυσιών, μέρους της φιλελεύθερης 
(ή "αστικής", ο όρος είναι δικός μου) Αντίστασης στην Αθήνα.

Ένα τρίτο, εξ άλλου, επίπεδο στην σχετική με την περίοδο 1941-1944 βιβλιογραφία, 
αποτελεί το έργο δύο πανεπιστημιακών, του Στάθη Καλύβα και του Νίκου Μαραντζίδη, 
που αναδεικνύουν διεξοδικά την κομμουνιστική βία σε συγκεκριμένες, γεωγραφικά, 
περιοχές της χώρας. Η καταρράκωση του Μύθου από τους δύο συγγραφείς, προκάλεσε 
την λυσσαλέα εναντίον τους πολεμική, με εις βάρος τους χαρακτηρισμούς της περιόδου 
της Κατοχής, όπως ταγματασφαλίτες, δοσίλογοι, θαυμαστές του Χίτλερ, ξενοκίνητοι και άλλα 
παρόμοια, με σκοπό την ηθική τους απαξίωση. Η, γνωστή ιδεολογική τρομοκρατία της 
Αριστεράς, σε όλο της τομεγαλείο…
Η λεκτικά βίαιη αντίδραση της Αριστεράς στα δημοσιεύματα των Καλύβα-Μαραντζίδη, 
έσβησε και την τελευταία ελπίδα ενός ώριμου ιστορικού διαλόγου και μιάς συμφωνίας 
πάνω στο γνωστικό, τουλάχιστον, υλικό της κατοχικής και μετακατοχικής περιόδου 
(1944-1949). Αντίθετα: Οι κομμουνιστές και οι "συνασπισμένοι" ιστορικοί (με ή χωρίς
εισαγωγικά) έχοντας -ιδίως οι δεύτεροι-
έντεχνα ξεχωρίσει την περίοδο της Κατοχής από εκείνην του λεγόμενου Εμφυλίου Πολέμου, 

αναδιπλώθηκαν και επιδόθηκαν στην περιχαράκωση και προστασία του Μύθου, του 
μοναδικού ηθικού πυλώνα της παράταξής τους. Έτσι, άρχισαν να εμφανίζονται βιβλία 
του τύπου Ναπολέων Ζέρβας, O Mισθοφόρος και άλλα συναφή. Για την Αριστερά, η συντήρηση 
και ανάπτυξη του Μύθου αποτελεί όχι απλά ζήτημα ψήφων, όχημα κοινωνικής ανέλιξης 
και μέσο απόλυτης κυριαρχίας στην πνευματική ζωή του τόπου αλλά, κυρίως, ζήτημα 
υπαρξιακό. Εξ ού και η αγωνία, η αδυναμία άρθρωσης επιστημονικού λόγου και, αντ’αυτού, 
οι ύβρεις.
Έχοντας ως αποκλειστική εξωεπαγγελματική ενασχόληση, τα τελευταία δέκα χρόνια, την 
μελέτη και έρευνα της κατοχικής περιόδου, θεώρησα καθήκον μου να θυσιάσω 160 Ευρώ, 
για να αγοράσω τους δύο τόμους της "Ιστορίας" των κ.κ. Χατζηιωσήφ και Παπαστράτη. 
Όμως δεν θα έγραφα αυτό το σημείωμα, αν δεν είχε μεσολαβήσει η δημοσίευση 
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 9.12.2007, Γράμματα και Τέχνες, σελ. 8) της εισήγησης του κ. Κωνσταντίνου 
Τσουκαλά, κατά την πρόσφατη παρουσίαση του βιβλίου. Στα πλαίσια της προβολής του, η 
“Κ” είχε δημοσιεύσει, πριν από μερικές εβδομάδες, και συνέντευξη με τους "επιστημονικούς 
επιμελητές" του.Το κείμενο του κ. Τσουκαλά, ανάμεσα σε πολλά άλλα, δημιουργεί 
και τα εξής ερωτήματα: Πρώτον: Πώς είναι δυνατόν ένα βιβλίο με μεγάλη του αρετή την 
σαφέστατη πολιτική και ιδεολογική προκατάληψη, να αποκαλείται "Ιστορία"; Εδώ, βέβαια, 
την απάντηση την δίνει ο ίδιος ο εγκωμιαστής: Το βιβλίο αποτελεί μια νέα μαρξιστική Ιστορία,
με ταξική ανάλυση των γεγονότων. Με αυτά τα δύο κύρια "προσόντα", λοιπόν, το αναγνωστικό
κοινό καλείται να αγοράσει και να διαβάσει το βιβλίο. Αλλά ποιό κοινό; Ιδού το  δεύτερο 
ερώτημα. Είναι η "εργατική τάξη", που θα δώσει τα 160 Ευρώ, για το "ταξικό" βιβλίο, αντί 
να τα ξοδέψει στα Jumbo Bebé, για τα παιδιά της; Τάχα είναι η "πλουτοκρατία" που θα 
ενδιαφερθεί για την νέα μαρξιστική Ιστορία; Μήπως είναι τα στελέχη και μέλη των δύο 
αριστερών κομμάτων που θα το προμηθευτούν, σαν συμπλήρωμα των "ιστορικών" γνώσεων 
που απέκτησαν στα κομματικά φροντιστήρια; Μήπως, τέλος, είναι οι ημιμαθείς "διανοούμενες" 
κυριούλες που θα το μελετήσουν; Πριν προχωρήσω στα κατ’ιδίαν εγκώμια του κ. Τσουκαλά, 
οφείλω να προσθέσω ότι ο μεγαλοαστός "ταξικός" εγκωμιαστής, δεν παραλείπει να αφορίσει 
τη "νέα ιστορία", όπως την αποκαλεί, των Καλύβα-Μαραντζίδη. Μόνο που εδώ κάνει 
λάθος στο όργανο που χρησιμοποιούν οι δύο ερευνητές: Μικροσκόπιο χρησιμοποιούν 
οι άνθρωποι, όχι…τηλεσκόπιο!
Οι φωτογραφίες του βιβλίου, πράγματι εντυπωσιάζουν και, ασφαλώς, για τους μη αναστρέψιμα 
εθισμένους στον μαρξισμό-λενινισμό, θα αποτελέσουν ανόθευτο ιδεολογικό αφιόνι, που σε κάνει 
τις χειμωνιάτικες μέρες να τις κοιτάζεις σφυρίζοντας εμβατήρια, θούριους ή τον ύμνο της Διεθνούς. 
Για να το λέει ο κ. Τσουκαλάς, κάτι θα ξέρει. Πέρα όμως, από τις γραφικότητες και τους αστεϊσμούς, 
τουλάχιστον δύο από τις φωτογραφίες είναι απαράδεκτες. Η πρώτη (Γ1, 206) με τίτλο, Χειρόγραφη 
επιστολή του Εμμανουήλ Τσουδερού προς τον Τσώρτσιλ, προκαλεί, τουλάχιστον, θυμηδία για την 
παχυλή αμάθεια των επιμελητών: Η φωτογραφία παρουσιάζει ένα χειρόγραφο στα ελληνικά, 
με διαγραφές και μουντζούρες. Δεδομένου ότι ο Τσουδερός δεν μιλούσε αγγλικά, ούτε δε και θα 
έστελνε ένα τέτοιο χαρτί στον Βρετανό πρωθυπουργό, είναι προφανές, ότι πρόκειται για 
σχέδιο επιστολής προς μετάφραση! Η δεύτερη όμως, φωτογραφία (Γ2, 139) -και δεν ζητώ 
συγνώμη για την έκφραση- αποτελεί δείγμα έλλειψης ντροπής. Παρουσιάζει αφίσσα 
της ΕΠΟΝ, με περιεχόμενο,Πατριώτες, ολοζώντανοι οι 42 αστυφύλακες προσχώρησαν στις 
απελευθερωτικές δυνάμεις της ΠΕΕΑ. Ασφαλώς, η κ. Ιωάννα Παπαθανασίου και τα ΑΣΚΙ 
γνωρίζουν πολύ καλά, ότι οι 42 αστυφύλακες, νέα παιδιά που μόλις είχαν αποφοιτήσει, 
δολοφονήθηκαν από τον ΕΛΑΣ, στην Πελοπόννησο, στις 9 Απριλίου του 1944. Και γνωρίζουν 
ακόμα καλύτερα, ότι την σχετική πληροφορία στον Σιάντο στέλνει, τηλεγραφικά, ο 
Γιάννης Ιωαννίδης που προσθέτει: Κατά εκτέλεσιν δεν πάρθηκαν απαραίτητα μέτρα και 
ανακαλύφθηκαν τα πτώματα. Προς τι, λοιπόν, η δημοσίευση της αφίσσας, χωρίς, μάλιστα, 
οποιοδήποτε σχόλιο;
Κατά τον κ. Τσουκαλά, αρετές του βιβλίου αποτελούν η φρέσκια ματιά και η μεγάλη επιμονή 
στη διερεύνηση των πηγών. Το έργο δεν συμψηφίζει, δεν κάνει συγκερασμό απόψεων, οι 
συγγραφείς του δεν αποσιωπούν και δεν στρογγυλεύουν. Σταχυολογώντας από τα επιμέρους 
κείμενα, ας δούμε τι από όλα τα παραπάνω αληθεύει.
Στο πρώτο κείμενο του κ. Χατζηιωσήφ (Η πορεία της Ευρώπης προς τον πόλεμο) αποσιωπάται 
η συμμετοχή της Σοβιετικής Ένωσης στον πόλεμο, ήδη από τις 17 Σεπτεμβρίου του 1939, 
όταν εισβάλλει και υποδουλώνει το βορειοανατολικό τμήμα της Πολωνίας, ενώ στις 17 Ιουλίου 
του 1940, δέκα ημέρες, περίπου, πριν από την έναρξη της "Μάχης της Αγγλίας", υποδουλώνει 
την Λιθουανία, την Λετονία και την Εσθονία. Λίγο παρακάτω, εμφανίζεται ένα βαριεστημένος 
Hagen Fleischer, αναμασώντας παληά κείμενά του, χωρίς πρόσθετη έρευνα, κυρίως για τις 
διαπραγματεύσεις του στρατηγού της Αεροπορίας, Helmut Felmy, με τους Βρετανούς, 
τις παραμονές της Απελευθέρωσης. Στην εισφορά του κ. Παπαστράτη (Οι κυβερνήσεις 
εξορίας) συναντάμε αντιφάσεις και ανακρίβειες. Ενδεικτικά: Ενώ ο Γεώργιος Β’, μετά την 
αυτοκτονία του Κοριζή, εμφανίζεται στο κείμενό του, να επιδιώκει τον σχηματισμό κυβέρνηση 
εθνικής ενότητας (Γ1, 204, στήλη 1η) στην ίδια σελίδα (στήλη 2η) ο συγγραφέας επικαλείται 
την άρνηση του Γεωργίου να σχηματίσει εθνική κυβέρνηση! Λίγο παρακάτω (σελ. 207) ο ίδιος, 
παραθέτοντας τα ονόματα των μελών της ελληνικής κυβέρνησης που παραμένουν στο Κάϊρο, 
το καλοκαίρι του 1941, λησμονεί τον…αντιπρόεδρό της, ναύαρχο Αλέξανδρο Σακελλαρίου!
Παρακάμπτοντας Το Σώμα των Ελλήνων αξιωματικών στον πόλεμο και την πολιτική, 
του κ. Τάσου Σακελλαρόπουλου, που απαιτεί αρκετές σελίδες για την ανασκευή των ιδεοληψιών 
και της κακής πληροφόρησης του συγγραφέα του, φθάνουμε στον δεύτερο τόμο, εδώ 
που υπάρχουν τα πραγματικά "καυτά" κείμενα, με πρώτο το άρθρο, Οι οργανώσεις της Αντίστασης, 
του κ. Μιχάλη Λυμπεράτου. Πρώτα απ’όλα η εκ μέρους συχνή χρήση του όρου μάζες (ένδειξη 
σεβασμού της Αριστεράς προς τους απλούς πολίτες) μας δίνει το μέτρο του τι θα ακολουθήσει. 
Ψήγματα επιστημοσύνης: Μάλιστα, ο βασιλιάς Γεώργιος Β’ θεωρήθηκε ο βασικός υπάιτιος των 
φαινομένων αυτών, που αποτέλεσαν έκφραση […] του πλαιοκομματισμού και του ολιγαρχικού 
κοινοβουλευτισμού.(Γ2, 9). Πότε και πόσο πρόλαβε ο δυστυχής Γεώργιος να ζήσει τον παλαιοκομματισμό 
και τον ολιγαρχικό κοινοβουλευτισμό (στην Βουλή του 1936, συμμετείχε και το ΚΚΕ!) μόνο ο 
συγγραφέας το γνωρίζει. Κατά τον ίδιο, η Αντίσταση τοποθέτησε στο κέντρο της κοινωνικής 
αντιπαλότητας καθ’εαυτό ταξικά χαρακτηριστικά. Εδώ, χρειάζονται δύο λόγια: Είναι δεδομένο, 
ότι μέχρι το 1944, μόνον ένα 15% της εργατικής τάξης ακολούθησε το ΚΚΕ (Παπαθανασίου, 
Γ2, 145, σημ. 47). Είναι, επίσης, δεδομένο, ότι η λαϊκομετωπική οργάνωση του ΚΚΕ, το ΕΑΜ, 
συγκέντρωσε άτομα από διάφορα κοινωνικά στρώματα (δασκάλους, τραπεζικούς υπαλλήλους, 
δημοσίους υπαλλήλους, φοιτητές, αξιωματικούς, αγρότες κ.λπ.). Αν αυτοί αποτέλεσαν την 
μία πλευρά της διαμάχης, τότε την άλλη ποιοι την αποτέλεσαν, αν όχι εργάτες, τραπεζικοί 
υπάλληλοι, φοιτητές αξιωματικοί κ.λπ.; Για ποια, λοιπόν, ταξική πάλη μας μιλάνε οι 
συγγραφείς και οι ομοδοξούντες; Το πλέον σημαντικό διακύβευμα της Κατοχής, υπήρξε, 
αν η μεταπολεμική Ελλάδα θα έχει κομμουνιστικό καθεστώς ή όχι. Όλα τα άλλα, τα μεγαλόστομα,
αποτελούν προπαγανδιστικές πομφόλυγες, υποπροϊόντα ενός Μύθου που καλλιεργείται από την 
δεκαετία του ’40. 
Συνεχίζω: Είναι τόσο φρέσκια η ματιά του κ. Λυμπεράτου, ώστε να κρατάει τον Ζαχαριάδη 
έγκλειστο στις φυλακές της Κέρκυρας, ακόμα και τον Οκτώβριο του 1940! Προσπερνώντας τις 
περί ΟΠΛΑ και Φρουραρχείων του ΕΛΑΣ φαιδρότητές του, φθάνω στην επιχείρηση Husky-Animal 
(sic). Εδώ (Γ2, 21) ακούμε για πρώτη φορά, ότι πριν από την επιχείρηση, οι Γερμανοί 
διατηρούσαν μία μόνο μεραρχία στην Ελλάδα (sic) ο ΕΛΑΣ δε τους υποχρέωσε να προσθέσουν 
άλλες 8! Πιστεύω πως η ματιά του συγγραφέα είναι τόσο φρέσκια, που χρειάζεται ολίγον 
-έστω- Fleischer για αποκατασταθεί.7 Fleischer, χρειάζεται ο κ. Λυμπεράτος και για τα όσα 
επόμενα μυθιστορεί, σχετικά με τις καταστροφές που, δήθεν, προκάλεσε ο ΕΛΑΣ σε 
δεκάδες χιλιόμετρα σιδηροδρομικές γραμμές και σε εκατοντάδες οδικές αρτηρίες (αλήθεια, 
διέθετε εκατοντάδες οδικές αρτηρίες η Ελλάδα, το 1943;). Ο ρόλος των Βρετανών σαμποτέρ 
που προκάλεσαν τις καταστροφές, με την στρατιωτική κάλυψη του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ είναι, 
βέβαια, ανύπαρκτος για τον συγγραφέα και τον Μύθο. Και επειδή ο μπαξές του διαθέτει άφθονες 
παπαρούνες, θα σταθώ μόνον στα όσα γράφει για τις οργανώσεις κατασκοπείας. Άξονας 
συντονισμού όλων των οργανώσεων, αναφέρει ο συγγραφέας, προφανώς ύστερα από…επίπονη 
διερεύνηση των πηγών, ήταν ο Σταθμός επιχειρήσεων της SOE, στη Σμύρνη της Τουρκίας! Θα 
τρίζουν τα κόκκαλα των αειμνήστων Παναγιώτη Λυκουρέζου ("Κόδρος") Γιώργου Μαργέτη 
("Ζεύς") Στυλιανού Κιτριλάκη και Κωνσταντίνου Δόβα ("Όμηρος") Ευγένιου Βαλασάκη ("Αλίκη") 
Κωνσταντίνου Χασιώτη ("Fox")και πολλών άλλων, με τα γραφόμενα του κ. Λυμπεράτου. 
Ο "ταξικός" ιστορικός μας, αγνοεί ότι στη Σμύρνη υπήρχαν η ISLD (η ΜΙ6 Μ. Ανατολής) και η 
ΜΙ9, και οι δύο υπό τον φιλέλληνα Βρετανό πλωτάρχη, Noël Rees. Η πρώτη οργάνωσε 
και ήλεγχε την κατασκοπεία σε ολόκληρο το Αιγαίο και στην ηπειρωτική Ελλάδα, ενώ η δεύτερη 
ήταν υπεύθυνη για τις διαφυγές από την κατεχόμενη χώρα. Κύριο έργο της SOE (ΜΟ4) 
Σμύρνης υπήρξε η ποικιλότροπη ενίσχυση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, εξ ού και αποκλήθηκε (όπως και 
η SOE Καΐρου) Αιμοφόρος, δηλαδή παράγοντας εμφύλιας αιματοχυσίας.
Ο χώρος δεν μου επιτρέπει να ασχοληθώ εκτενώς με τα γραφόμενα της φίλτατης 
κ. Ιωάννας Παπαθανασίου. Σ’εκείνην, πάντως (Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας και η 
πρόκληση της ιστορίας 1940-1945, Γ2, 79 επ.) έπεσε το κύριο βάρος για την υπεράσπιση 
του Μύθου. Και το έπραξε όσο καλύτερα μπορούσε, επιστρατεύοντας ακόμα και βερμπαλιστικούς 
νεολογισμούς. Ποιόν, όμως, πείθει για τον "πατριωτισμό" του Ζαχαριάδη; Όταν κάποτε 
δημοσιευθούν από τον γράφοντα, τμήματα του αρχείου Μανιαδάκη, θα πληροφορηθεί και 
εκείνη (αν το αγνοεί) ότι η βασική του "πατριωτική" επιστολή (αλλά και η πρωτοδημοσιευόμενη 
από την ίδια) αποτέλεσαν προϊόν παραπλάνησης του "Μεγάλου Αρχηγού" από τις Αρχές 
Ασφαλείας του Μεταξά, που, γι’αυτό τον σκοπό, τον μετέφεραν από την Κέρκυρα στην 
Αθήνα. Και ακόμα περισσότερο: Ποιόν πείθει η κ. Παπαθανασίου, για τα φιλειρηνικά 
σχέδια του ΚΚΕ στην Κατοχή και μετά την Απελευθέρωση; Όποιος έχει, έστω, ξεφυλλίσει 
Φαράκο ή Ιωαννίδη, δεν μπορεί παρά να νοιώσει συμπόνοια για το δράμα της σημερινής 
ελληνικής Αριστεράς.
Συμπερασματικά: Το βιβλίο των κ.κ. (ή σ.σ., αν το προτιμούν) Χατζηιωσήφ και Παπαστράτη 

δεν αποτελεί Ιστορία αλλά ένα εντυπωσιακό κομμουνιστικό παλίμψηστο, ίσως και το τελευταίο. 
Και μόνον αν ιδωθεί απ’αυτή την σκοπιά, αποκτά κάποιο ενδιαφέρον.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου